Doğuma giderken

Aslında doğum için hastaneye gitmeyi çok farklı şekilde kafamda planlayıp canlandırmıştım. Bir gece öncesinden İpek'in heyecanını fotoğraflamayı, evdeki son hazırlıkları, sabah kalkıp önceden hazırlanmış olan valizi alıp evden çıkışımızı, hastaneye girişi, odaya yatışı, hazırlıkları, İpek'in o anki yüz ifadelerini, sedyede ameliyathaneye inişi herşeyi tek tek fotoğraflayıp belgelemeyi istiyordum. Bir nevi fotoröportaj tarzı bir fotoğraf serisi çekmeyi kafamda planlamıştım. Ama Alp ile Arda tüm planları bozdu. 24 Ekim 2007 günü öğleden sonra hastanede doktor odasında arkadaşım ile konuşurken biraz da şaka ile karışık keşke ipeğin suyu falan gelse de artık alsak bu iş de bitse diye konuşuyorduk. Aradan 10 dakika geçti ya da geçmedi İpek'den cep telefonuma beni arar mısın diye mesaj geldi. Aradığımda bana su gibi birşey geldiğini evdeki turnusol kağıdı ile baktığını ve kağıdın yeşerdiğini söyledi. Bunun anlamı bebeklerin en azından birinin su kesesinin az da olsa açıldığıydı. Hemen hastaneye gelmeleri gerektiğini söyledim ancak İpek yanlış alarm vermekten korkuyordu. Annesi ile birlikte taksiye binip geleceklerini söyledi. Ben ise hemen ambulans gönderip aldıracağımı söyledim. İpek önce buna itiraz etti ama ardından o endişe ve korku ile kabul etti. Önce Koç Allianz'ın ambulans serevisini aradım. Adres bilgilerini verdim ve bana evi arayıp hemen bir ambulans göndereceklerini söylediler. Birkaç dakika sonra İpek'i yeniden aradığımda sigorta şirketinden aradıklarını, doğum planlımıydı, ne zaman olacaktı, suyun geldiğinden emin misiniz, doktorunuz kimdir, hangi hastaneye gideceksiniz gibi birçok saçma soru sorduklarını öğrendim (Bu olay zatan koç allianz ile olan ilişkimin tamamen bitmesine neden oldu. Şimdi sigorta şirketimi değiştireceğim). Bunun üzerine o ambulansı iptal edip hastane yolu ile med-line ambulans ile görüştük ve sorgusuz sualsiz 10 dakika içinde ambulans eve vardı. Akşamüzeri trafiğinde Ataşehir'den Amerikan Hastanesi'ne yaklaşık 35 dakikada ambulans ulaşmıştı. Hemen muayene ve ultrasona aldık.İpek son derece heyecanlı ve endişeliydi. Heyecandan ve adrenelin deşarjından yüzü sımsıcak ve kıpkırmızı idi . Muayenede az da olsa su geliyordu ancak kasılmalar başlamamıştı. En azından gözlem amacı ile o gece İpek'i hastaneye yatırmaya karar verdim. Yatıştan sonra monitör ile bebeklerin kalp hareketlerini ve doğum kasılmalarının başlayıp başlamadığını izlemeye başladık.

İpek daha kasılmalar tam anlamı ile başlamadan önce bebeklerin kalp atışları monitör ile izlenirken

Yaklaşık yarım saat sonra düzenli kasılmalar başlamıştı. Artık yapılabilecek birşey yoktu. En doğrusu sezaryene alıp bebekleri doğurtmaktı. Ben zaten suların geldiğinden haberdar olup olmaz hemen ameliyat ekibi, ameliyathane, anestezi, yenidoğan yoğun bakım ekibi gibi durumları organize etmiştim. Artık bebekler gelmeye karar vermişlerdi. Bu arada İpek'in kasılmaları da sıklaşmış ve ağrı vermeye başlamıştı. Bebeklerin doğmasına çok az kalmıştı.

Bir anne adayı ve bir anne. Anne adayı kendi bebeklerini düşünürken İpek'in annesi de arkada endişeli gözler ile hem kendi çocuğunu hem de doğacak olan torunlarını düşünüyor